In het collectieve geheugen van de volkeren blijft de herinnering voortleven aan een grote catastrofe die haar oorsprong vond in een grote Zondvloed, gecompileerd in meer dan 500 gekende versies over de hele wereld, als het eindpunt van het bestaan van de Atlantische beschaving. De verandering van de polen van de planeet en het verschijnen van grote woestijnen waar zich vroeger zeedieren bevonden of grote tropische regenwouden, vormden een nieuw scenario voor het huidige ras.
Vele raadselachtige overblijfselen van het einde van Atlantis bleven verspreid over de planeet, evenals enkele overlevende volkeren, die zich vestigden in Egypte, India, China, Tibet, Griekenland, en volkeren als de Maya's, Olmeken, Tolteken, Azteken, Feniciërs, Guanchen, Basken... zijn afstammelingen van die ontwikkelde beschaving.
En terwijl wij ons als mensheid op een cruciaal moment bevinden, met het risico dat hetzelfde kan gebeuren als in die tijd, duiken er nieuwe theorieën en bewijzen op over de mogelijkheid dat het ongewone zonneactiviteit was die de destructieve processen in gang zette die een einde maakten aan die beschaving. Zonnegebeurtenissen lijken weer op het punt te staan plaats te vinden.
Toch, als we onze frequentie kunnen verhogen, ons als ras kunnen verenigen en een positieve verandering teweeg kunnen brengen in het vreselijke verval waarin we leven, kunnen we misschien ook extra hulp krijgen, en in de moeilijkste momenten kunnen we misschien ook toevlucht vinden in de Holle Aarde, zoals sommige van de volkeren van die mensheden die in staat waren hun integriteit te bewaren.
